Het is makkelijk om te denken dat kwetsbaarheid alleen “de anderen” treft, een minderheid, een uitzonderlijke situatie. De realiteit is heel anders.
In België groeien veel kinderen op in kwetsbare omstandigheden: familiale problemen, verwaarlozing, misbruik, sociaal isolement, een beperking of financiële armoede. Die situaties zijn niet altijd zichtbaar. Je leest ze niet af van een gezicht, en vaak worden ze in stilte beleefd.
Een kwetsbaar kind is niet alleen een kind in acuut gevaar. Soms is het een kind dat geen luisterend oor vindt, geen veilige plek heeft en zich niet beschermd of gesteund voelt. Op lange termijn kan die kwetsbaarheid wegen op zijn zelfvertrouwen en op zijn vermogen om te leren, zich te integreren en vooruit te kijken.
Kwetsbaarheid is geen individuele zwakte. Het is een gedeelde verantwoordelijkheid.
Wie deze realiteit negeert, aanvaardt dat een deel van de jongeren door het leven gaat met een onzichtbare handicap. Wie er wel oog voor heeft, erkent dat elk kind het verdient op te groeien in een omgeving waar het kan glimlachen en waar het beschermd en begeleid wordt.
Handelen hoeft niet veel lawaai te maken. Soms volstaat het om een hand uit te steken, een veilig kader te creëren of de mensen te steunen die al op het terrein actief zijn. En vooral: weigeren om weg te kijken.
